In de spiegel gaan je ogen open

Gewoon meekijken in een les. Openstaan voor wat je opvalt en dat teruggeven.

“Ik zie dat je veel heen en weer loopt, je maakt daardoor een onrustige indruk, klopt dat?”

“Goh, als je dat zo zegt, nooit zo bij stilgestaan . . . . . . . . . . “

“Je bent nogal veel zelf aan het woord. Hoe zou jij dat als leerling ervaren? Heeft dat er misschien iets mee te maken dat je de controle graag vast wil houden? Hoe zou het zijn om je leerlingen meer inbreng te geven in je les? Meer interactie?”

“Ik zie dat je wat fel reageert op die groep meiden rechts vooraan, ben je geïrriteerd door hun gedrag of houding? Is dat wat je wilt uitstralen?”

“Jeetje, dan zullen zij dat ook wel zo voelen, ik wil ze er juist zo graag bij betrekken . . . . . . “

Steeds weer verbaas ik me er als docentencoach over dat de gewoonste observaties veel kunnen opleveren. In een veilige sfeer, met veilige feedback, soms een beetje confronteren, zijn docenten zeer bereid om te kijken naar hun eigen functioneren.